Pianista i kompozytor — od recitali Chopina i Szymanowskiego, przez własne cykle autorskie, po projekty z orkiestrami kameralnymi. Poznaj historię dwudziestu lat przy klawiaturze.
Marcin Maśecki urodził się w 1986 roku w Warszawie. Naukę fortepianu rozpoczął w wieku siedmiu lat pod kierunkiem prof. Aniny Trojnackiej-Kubalskiej, a następnie kontynuował ją w klasie prof. Piotra Palecznego w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina. Studia uwieńczył dyplomem z wyróżnieniem, a rok później — stypendium rządu francuskiego, które otworzyło przed nim paryską École Normale de Musique.
Paryż przyniósł Maśeckiemu drugie życie muzyczne: godziny spędzone w pracowniach Conservatoire, koncerty w Salle Cortot i Musée d'Orsay, pierwsze nagrania dla wydawnictw Actes Sud i Harmonia Mundi. To tam ukształtowała się jego szczególna wrażliwość na barwę — fascynacja impresjonistami, ale i powrót do Chopina, Szymanowskiego, a w końcu własnych kompozycji. Powrót do Polski w 2014 roku zaowocował solowym debiutem fonograficznym, a w kolejnych latach — recitalami w Filharmonii Narodowej, NOSPR i studenckim Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski.
Program recitalu, sposób przygotowania partytury, wybór sali — wszystko sprowadza się do tych samych trzech pytań. Od ponad dekady próbuję na nie odpowiadać tak samo.
Nie gram Chopina, Szymanowskiego czy Debussy'ego „jak oni sami by zagrali". Studiuję rękopisy, pierwsze wydania, listy kompozytorów — po czym szukam zdania, które wypada powiedzieć dziś. To tradycja jako żywy dialog, nie muzeum.
Każdy projekt zaczyna się od tygodni ciszy — partytur czytanych w głowie, w drodze, przed snem. Fortepian jest dopiero kolejnym etapem. Bez tego słuchania technika zamienia się w pusty gest, a barwa w nalot.
Pisanie własnych miniatur i cykli kameralnych uczy mnie rozumieć rzemiosło kompozytorów, których gram. W 2018 roku ukończyłem „Trzy etiudy fortepianowe", w 2022 — cykl pieśni do wierszy Józefa Czechowicza. To wszystko wraca do interpretacji.
20+
Lat przy instrumencie
od 1994
9
Albumów solowych i kameralnych
5 wytwórni
240
Recitali i koncertów
PL · FR · DE · UK · US
14
Nagród i wyróżnień
m.in. „Fryderyk" 2021
Nie jest to pełna kronika — raczej mapa punktów zwrotnych, po których moje granie zmieniło kierunek.
2004
Sala Kongresowa PKiN, Warszawa — w programie Chopin, Schumann, Debussy. Koncert zamykający rok nauki w OSM im. K. Szymanowskiego.
2009
Wyjazd do Paryża, studia w École Normale de Musique w klasie Jean-Claude'a Pennetiera oraz kursy mistrzowskie u Dominique'a Merleta.
2012
II nagroda oraz nagroda specjalna za najlepsze wykonanie utworu Szymanowskiego. Początek regularnej współpracy z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia „Amadeus".
2016
Solowy album z nokturnami Chopina i Fielda, nagrany w Studiu S1 Polskiego Radia. Recenzent „Ruchu Muzycznego" nazwał go „powrotem do rozmowy o ciszy w nokturnie".
2019
Festiwale Warsaw Autumn i Unsound — prezentacja moich własnych kompozycji fortepianowych. Punkt zwrotny, w którym kompozycja i interpretacja zaczęły być dla mnie jedną praktyką.
2023
Sześć recitali w Londynie, Berlinie, Paryżu, Genewie, Nowym Jorku i Chicago. W programie wszystkie mazurki, nokturny i „Maski" Karola Szymanowskiego. Płyta z nagraniem z Royal Festival Hall otrzymała nominację do International Classical Music Awards.
Muzyka kameralna jest dla mnie laboratorium barwy i słuchania. Przez lata pracowałem z artystami, którzy nauczyli mnie więcej niż niejeden kurs mistrzowski.
Skrzypaczka
Partner recitali sonatowych od 2018 roku. Wspólne nagranie „Sonatiny skrzypcowych Szymanowskiego" — Diapason d'Or 2022.
Wiolonczelista
Współtwórca cyklu „Dialogi" w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. W programach Brahms, Schubert, ale też własne aranżacje pieśni lutecznych.
Sopranistka
Wspólne wykonania pieśni Chopina, Szymanowskiego i Brittena. Nagrała ze mną płytę „Pieśń o nocy" — rekomendacja Programu 2 Polskiego Radia.
Reżyser dźwięku
Realizator nagrań od debiutu płytowego. Współpracowaliśmy przy wszystkich dziewięciu albumach — od wyboru sali po ostatni mastering.
Maśecki gra Chopina, jakby czytał jego listy. Jest w tym dyscyplina rzemieślnika i odwaga kogoś, kto zaufaną tradycję chce zrozumieć na nowo.
Ruch Muzyczny
Recenzja płyty „Nokturny", nr 11/2016Pianista, który nie boi się pauzy. W jego Szymanowskim słychać nie tylko virtuosité, ale też kogoś, kto wie, po co ją pokazać — i kiedy ją schować.
Le Monde
Recenzja z Théâtre des Champs-Élysées, 2022Jego etiudy własnego autorstwa to nie dodatek do kariery pianisty, lecz naturalna konsekwencja myślenia o dźwięku od środka. Warto posłuchać obu — i obok siebie.
Gazeta Wyborcza
Relacja z Warsaw Autumn, 2019Recitale, prawykonania, spotkania z publicznością — aktualny grafik jest w zakładce koncerty.